19 Mayıs 2017 Cuma

Bos

Sabah uyaniyorum, kocaman bir bosluga...
Gozumu kapatip bekliyorum yine o gelsin diye, gelsin uyandirsin, yasa desin! Cok yasa...
İyi ki varsin dedigini duyayim yine, sonra yumurtani nasil yersin diye sorsun, birlikte kahvalti hazirlayalim...
Ses yapma prenses uyanmasin desin, birlikte gidip uyandiralim kahvaltiyi hazirlayinca...

Sabahlarim onla baslasin yine, bosluk gitse o geri gelse, keske...

17 Mayıs 2017 Çarşamba

.

Ben hastaneleri sevmezdim.

Şimdi ise, hastane günlerimizi bile özledim... Sabah evden erkenden çıkıp, kahvaltıya hastaneye yetiştiğim günleri bu kadar arayacağımı tahmin etmezdim.

İnsan kaybedince,özlem çok oluyor.


8 Mayıs 2017 Pazartesi

Sadece ona anlatmak icin biriktirdigim

Onca gunum var, ve her gunun aksaminda ben geldim diyerek kapidan girmek istedigim...

Kapi araligindan uyudun mu diye seslenmek isteyip, uyanmasin diye sessiz hareket ettigim gunlere ozlemim...

Gunler gecip gidiyor, icimdeki bosluk hic gecmiyor...

2 Mayıs 2017 Salı

Çok özlenen bazen karşına çıkarmış...

Pazar gecesi, hep birlikte yürüdüğümüz o yolda cıktı karşıma...

Bazen hayat, süprizlerle dolu, en korktuğun anda karsına cıkıp, tüm dikkatini , üzüntünü dağıtıp özlemle buluşturuyor.

Sanki o hiç gitmemişcesine karşına çıkıveriyor.

Öyle özledim ki.

Ve hayat aynı gece, bir başka kayıpla acını sınıyor, bir pazartesi aynı camide aynı mezarlıkta, acıyı yeniletiyor...

Hayat bu aralar çok zor...

Acılar ve özlemler çok taze...