20 Nisan 2017 Perşembe

Özledim...




Hatırlanası yazı  29 Mayıs 2015
https://perfect-colors.blogspot.com/2015/05/ozledim.html


Bugün onsuz 17.gün..

Son konusmamız hala kulagımda; hiçbir şey için üzülme dediğinde; ertesi sabah bir daha konuşamayacağımızı bilseydi kim bilir başka neler derdi...
O gün seni seviyorum diyip telefonu kapatmıştım. Böyle olacağını bilmeden...
Bana kendine dikkat edeceğine dair söz vermişti.

Ben 17 gün önce en yakın arkadaşımı, babami kaybettim, tesellisi yok.

Hiç beklemediğim bir anda, daha yaşanacak, anlatılacak çok şey varken...

Onunla dolu dolu geçen yıllarım, kahkahalarım, korkularım, mutluluklarım, tatillerim, iyiki'lerim, keşke'lerim, sırlarım, şakalaşmalarım ve daha sayamadığım nice anı var...

Her yaşımda ondan hep yeni birşey öğrendim, hayallerimi onunla birlikte gerçekleştirdim.

Üniversiteye birlikte kaydolduk mesela, Yüksek Lisans başvurumda o vardı yanımda, kimseye değil hep ona danıştım aklımdakileri, hep ondan fikir aldım... Kararsız kaldığımda hangi yoldan gideyim diye bile arar ona sorardım.

Nazımı, dedikodumu ona yapar, attığım her adımı ona haber verir, onla didişir, arada küser ama en çok ona dayanamazdım... Şu hayatta onun dışında kimseye bu kadar karışmadım, kimseye kendimi bu kadar anlatmadım.

Sabahları öperek uyandırıp yaşa, iyi ki varsın dediğinde dünya üzerinde üstesinden gelemeyeceğim birşey olamaz sanırdım. Yanılmışım...

Şimdi, içimde koskoca bir boşluk, etraf kalabalık, sevenleri çok, tesellisi yok.

Nefes almak zor, onun gurur duyduğu ve hep görmek istediği gibi güçlü, dimdik durmak her geçen gün daha da zor...

Bugun mezarında uzun bir aradan sonra başbaşaydık. Onu görmek icin mezarlıga gidiyor olmak, anlattıklarıma cevap alamamak canımı acıtıyor...

Zor...







Hiç yorum yok:

Yorum Gönder