19 Haziran 2016 Pazar

bir an...

Yazmayacaktim buraya, inat etmistim, diger blogdan devam ediyordum, ta ki o sarkiyi dinleyene dek...

Mabel Matiz Sarisin, hala eskimeyen, beni   her dinledigimde yer cekiminden ayirip gokyuzune yukselten! Inatlarimdan, kirginliklarimdan, hayat telasimdan vazgeciren...

Sarkinin bende eskimemesi, yildizlarin altinda, gece karanliginda hep kendimi yenilenmis, yeniden baslayabilir hissettirmesinden... Daha iyi, daha mutlu, affedilebilir bir dunya yaratabilmesinden...

Bir guluse hala bin mahkum verilebilmesinden...

Yine kirildim hayat oldugum yerden, yaziyorum yine yeni bastan, her kirildigimda attigim kabukla yeniden dogarken, yine bilmedigim bir sehrin ara sokaklarinda kendimi buluyor, yenileniyorum...

Hayat benim icin biriktirdigim paradan degil, biriktirdigim essiz anlardan ibaret! O anlardan birinde, Milano'da, kendimle, yine sukrederek geciyor gunum! Inadina yine asik oluyor, inadina yine yeminlerimden vazgeciyorum...

Yine korkuyorum kaybetmekten, hem de deli gibi, ve yine inaniyorum gercek olacagina, ucsuz bucaksiz gokyuzum, aldigim derin nefes ve yuzume yerlesen gulumsememle...

Ben kendimi her yeni sehirde, yeniden kesfettigimde, o melodi geliyor kulagima, ne cikar kopsa firtinalar, sarildik sarmasiklar gibi...

Iyi ki!

Bir gulusune, bin mahkum...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Özledim...

Hatırlanası yazı   29 Mayıs 2015 https://perfect-colors.blogspot.com/2015/05/ozledim.html Bugün onsuz 17.gün.. Son konusmamız hala ...