19 Eylül 2011 Pazartesi

Zor..

Anlatacak birçok şeyi, kelimelere dökmek değil, doğru kelimeleri seçmek zor olan..

Ben bu aralar kelimelerimi seçemiyorum, o yüzden anlatamıyorum..
Zaten bu aralar hayat benle uğraşmasın istiyorum... Ama bir yandan da attığı adımlara karşılık vermeden duramıyorum.. Önüme bir fırsat çıkardığında elimin tersiyle itemiyorum..

Bazen kendimi dinlemek bile istemiyorum, içimdeki ben çok konuşuyor, çok şey hatırlatıyor, durmuyor, yorulmuyor.. Boşver geçti gitti diyorum, susmuyor, anlatıyor, hatırlatıyor, durduramıyorum..

Bazen gözümü bambaşka bir yerde açıyor, güne kurabiyemle başlıyorum.. İşte o gün mükemmel geçiyor, onunla yeniden büyümek hoşuma gidiyor.. Beni onun kadar içten kimse sevemez dedirtiyor.. Çocukla çocuk olmak iyi geliyor, onun benim için bu kadar kıymetli olması , onunla geçen her anın bu kadar özel olması beni herşeyden herkesten uzaklaştırıyor, bambaşka bir dünyaya taşıyor..

Sonra gün bitiyor, tatil bitiyor, gerçek hayata dönüş başlıyor.. Gün bana güzel süprizlerle geliyor, mutlu ediyor, bazen benle yarışıyor, bazen küsüp gidiyor, ama ne olursa olsun, her akşam huzurla bitiyor..

Benim içim bu aralar çok, dışımsa tam tersi zor konuşuyor..

Hayat tepki vermeden, az kelimeyle daha güzel geliyor..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Özledim...

Hatırlanası yazı   29 Mayıs 2015 https://perfect-colors.blogspot.com/2015/05/ozledim.html Bugün onsuz 17.gün.. Son konusmamız hala ...